3^η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ  

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ

Σήμερα τα πράγματα έχουν πάρει βαριά τροπή με τον πόλεμο να είναι επί θύραις και την αντιδημοκρατική εκτροπή προ των πυλών. Η ανάληψη δράσης από το Κομμουνιστικό Κίνημα είναι πλέον επιβεβλημένη από την ίδια τη ζωή. Ζητούμενο η απόσπαση των εργατολαϊκών δυνάμεων από την πολιτική του ιμπεριαλισμού και αυτό μόνο με την δοκιμασμένη στην πράξη πολιτική της 3^ης Διεθνούς μπορεί να πραγματοποιηθεί.

 

Πέρασε η εποχή της αυθόρμητης και μαζικής συμμετοχής των μαζών σε καθημερινούς αγώνες με την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης, όπως και η έντονη ιδεολογική διαπάλη ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της Αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κινήματος η οποία μεταφερόταν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.   

Η "ελπίδα" της ρεφορμιστικής αριστεράς που εδώ και πάνω από έναν αιώνα προσπαθούσε να πείσει ότι μπορεί "να κάνει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά"... κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, επαληθεύοντας για μια ακόμη φορά τους κλασσικούς του Μαρξισμού.

 

 Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης επιβλήθηκε και πραγματοποιήθηκε από τους ιμπεριαλιστές (ΤΡΟΙΚΑ) σε συνεργασία με την αστική – κομπαδόρικη τάξη της χώρας μας, ακολουθώντας την μοναδική διέξοδο για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα την συντριβή της βασικής παραγωγικής δύναμης, της εργατικής δύναμης και της τάξης η οποία την κατέχει, της εργατικής. Την διαδικασία αυτή βεβαίως ακολούθησε και η «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ με το τρίτο μνημόνιο!.

 

Μαζί με την εργατική τάξη καταστράφηκε μεγάλο μέρος των μικροαστικών στρωμάτων καθώς οι ιμπεριαλιστές πραγματοποίησαν βίαια την διάλυση μεγάλου μέρους της εθνικής παραγωγής ώστε να επιτύχουν την αναγκαία για αυτούς συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στην πράξη ληστεύοντας την εθνική παραγωγή και τους εθνικούς πόρους προς όφελος των πολυεθνικών ομίλων. Κατά την διάρκεια των πρώτων χρόνων της κρίσης πάνω από 800 χιλιάδες ΑΦΜ, δηλαδή μικρομεσαίοι, χρεωκόπησαν.

 

Ήταν λοιπόν περισσότερο από βέβαιο ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα διαχειριζόντουσαν τις επιλογές του ιμπεριαλισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης στην χώρα μας και αυτό γιατί οι καταπιεσμένες τάξεις, η εργατική ως η κύρια δύναμη και τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα με τους αγρότες, δεν είχαν αντίστοιχη πολιτική δύναμη με συγκεκριμένη γραμμή να ενώσει όλα τα θιγόμενα λαϊκά στρώματα με την εργατική Τάξη δημιουργώντας μια πλατειά δύναμη συμμαχίας με αυτά, να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους και ταυτόχρονα να προβάλλει την εξουσία τους, εκείνη η οποία θα αναλάβει να τα λύσει προς όφελός τους.  

 

 Η ρεφορμιστική αριστερά, ως κύριος εκφραστής της μικροϊδιοκτησίας, υποσχόταν λύσεις αλλά άφησε την εξουσία στους ιμπεριαλιστές και τους εδώ τοποτηρητές τους, τους εφοπλιστές – τραπεζίτες και έπαιξε το ρόλο του «κερασιού στη τούρτα»!. Πέρασε όπως δίδαξαν οι κλασσικοί,  με το μέρος του δυνατού καθότι φύσει ταλαντευόμενη, αφού από την πλευρά της εργατικής τάξης δεν υπήρχε η ανάλογη δυναμική πρόταση εξουσίας .

Ο λαός που τους πίστεψε απογοητεύτηκε και ο νεοφιλελευθερισμός επανήλθε ισχυρότερος αφού «ξεπλύθηκε» από τους ρεφορμιστές. Παρά όμως την απογοήτευση πρόσφατα ο λαός ξαναβγήκε στο προσκήνιο χωρίς να έχει χάσει την ελπίδα του, παρά την ήττα, και αυτό φάνηκε με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, την απεργία, την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας – Υγείας, με τους αγρότες να διεκδικούν την προστασία της παραγωγής τους και της επιβίωσης τους.

 

Η ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ «ΚΟΥΡΕΛΟΥ»

Παρατηρώντας τις κινητοποιήσεις φαίνεται καθαρά  το κύριο πρόβλημα όπως αποτυπώνεται με την εικόνα που αυτές δείχνουν στο δρόμο. Εμφανίζεται  μια «κουρελού» πολύχρωμη και πολύφωνη, να δίνει μεν τον αγωνιστικό της τόνο αλλά να μην οδηγεί πουθενά!!... Δεν υπάρχει ο δρόμος της διεξόδου μέσα από αυτό το πολύχρωμο πάζλ, ούτε ΗΓΕΤΙΔΑ δύναμη με πολιτική ΠΡΟΤΑΣΗ που μπορεί  να πείσει τις μάζες  με πρόταση απλή, κατανοητή και κυρίως πραγματοποιήσιμη!!.   

Την λύση όπως διαπιστώθηκε σε όλη τη διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης, μόνο το κομμουνιστικό Κίνημα μπορεί να δώσει με πρώτο βήμα να πάρει το λαό με το μέρος του και δεύτερο βήμα να αναδιοργανώσει επαναστατικά την οικονομία προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ανατρέποντας την εξουσία του ιμπεριαλισμού στη χώρα και την τάξη που την εκπροσωπεί.

 

Όμως  όπως διαφαίνεται, λύση από την υπάρχουσα κομμουνιστική και μη αριστερά με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν υπάρχει.. Όλη αυτή η πολύχρωμη «κουρελού» απλά αυτοεπιβεβαιώνεται στα μέλη και τους οπαδούς της, οι οποίοι μένουν με την εντύπωση ότι .. «αγωνίζονται» και τα μέτρα αμέσως μετά εφαρμόζονται, η συντριπτική όμως πλειοψηφία του λαού μένει έξω από όλο αυτό και η Αριστερά στον «κόσμο» της!!.

Όλο αυτό συμβαίνει γιατί απλά δεν υπάρχει εκείνη η δύναμη με πολιτική γραμμή της 3^ης Διεθνούς, με την πειθαρχία, την αγωνιστικότητα, την αυταπάρνηση των μελών της και την οργάνωση της να ενώσει την εργατική τάξη με όλες τις δυνάμεις αυτές που εκφράζουν τα θιγόμενα ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα.

Δεν μετέχουν λοιπόν οι καταπιεσμένες τάξεις και δεν μετέχουν γιατί δεν υπάρχουν κομματικές οργανώσεις να τις εκφράσουν!! Και έτσι οι κομματικές δυνάμεις «αναχώρησαν», οι μεν για το πότε θα γίνει η σοσιαλιστική επανάσταση, οι δε ρεφορμιστές μικροαστοί πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, έξω από την θέληση, τα συμφέροντα και την επιβίωση των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπούν. Ξεκόπηκαν από τα κοινωνικά στρώματα που υποτίθεται εξέφραζαν Με το σύστημα να επιχαίρει για την «Δημοκρατία» του και όλοι μαζί να «βολεύονται» με το λαό να υπομένει την αβάσταχτη αυτή κατάσταση της φτωχοποίησης του και ίσως τη μετατροπή του σε κρέας για τα κανόνια για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στο επόμενο διάστημα.

 

 ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ

 

Τι να κάνουμε σύντροφοι;  θα ρωτήσει ο κάθε καλοπροαίρετος αγωνιστής συμμετέχοντας μέσα σε αυτήν την πολύχρωμη «κουρελού» όπου όλες οι οργανωμένες δυνάμεις  μέσα στην διαδήλωση μόνο για σοσιαλισμό και ανατροπές μιλάνε .. και μάλιστα με πάθος και δυναμισμό…  αλλά τα μέτρα περνάνε ..χωρίς να «ανοίξει μύτη»!!!.

Γνωρίζουν όλες οι ηγεσίες της πολύχρωμης αυτής «κουρελούς» ότι με αυτά που λένε και πράττουν δεν πείθουν κανέναν, ούτε ακόμα και τα σοβαρά σκεπτόμενα μέλη τους, όπως επίσης το ξέρει και ο αντίπαλος για αυτό και δεν ανησυχεί, αφού ότι μέτρο φέρνει το περνάει με τυπικές διαδικασίες και τα συλλαλητήρια δίνουν απλά την αναγκαία επίφαση «Δημοκρατίας» που έχει ανάγκη το σύστημα για να δείχνει «δημοκρατικό»!!... καθώς και η ίδια η αριστερά για να δείχνει μια «προσχηματική-άσφαιρη» αγωνιστικότητα κοροϊδεύοντας τα μέλη της.

Μια επίφαση «δημοκρατίας» από την μια και μια επίφαση «αγωνιστικότητας» από την άλλη. Πίσω όμως από τις επιφάσεις αυτές βρίσκεται  η σιωπηλή ταξική σύγκρουση που βράζει. Από την μια οι ξένοι πάτρωνες και οι εδώ υποτακτικοί τους που έχουν χυμήξει στο «μελι» αρπάζοντας ότι μπορούν να αρπάξουν και από την άλλη οι κοινωνικές τάξεις που συντρίβονται, οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί ΕΒΕ, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι αγρότες, δηλαδή η πλειοψηφία του λαού.

 

Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ 3^ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ

Το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο

 

Η λύση θα υπάρξει μόνο όταν οι θιγόμενες κοινωνικές τάξεις πάρουν την εξουσία από τους ξένους πάτρωνες και τους εδώ υποτακτικούς τους, γιατί στην ουσία κουμάντο κάνουν οι ιμπεριαλιστές.

 Να ανατραπεί δηλαδή όλο το οικοδόμημα της εξάρτησης που έχει στηθεί μετά το 1949 και κυρίως μετά το Μάαστριχτ (1992) και αυτήν την προσπάθεια μόνο αν την πραγματοποιήσουν οι θιγόμενες τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα που συνθλίβονται μπορεί να πραγματωθεί.

Άρα το ζήτημα είναι πως θα οργανωθούν οι θιγόμενες τάξεις να συμμαχήσουν μετωπικά ώστε να πάρουν την εξουσία από τους Εφοπλιστές και τους τραπεζίτες οι οποίοι είναι η κύρια έκφραση της αστικής τάξης στη χώρα μας. Αυτό πρέπει να γίνει και πάνω σε αυτήν την στρατηγική πρέπει να εργαστούν  τα Κόμματα και οι οργανώσεις των θιγόμενων τάξεων και στρωμάτων.

Η λύση βεβαίως απαιτεί πρόταση και πάλη για την πραγμάτωσή της, πρόταση κατανοητή στην εργατική τάξη και τα κοινωνικά στρώματα που συνθλίβονται από την κρίση, πρόταση την οποία αντιλαμβάνονται ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν.

Να κατανοήσουν  βαθειά ότι πραγματοποιώντας την θα ζήσουν καλύτερα από σήμερα, ότι θα τελειώσουν με την σημερινή κατάσταση και θα ορίζουν αυτοί  το μέλλον τους. Αυτό όλο όμως πρέπει να επεξεργαστεί και να προπαγανδιστεί στο λαό με στέρεα επιχειρήματα και κατανοητά από την  πλειοψηφία του λαού.

 

Η αρχή θα γίνει με την πάλη ενάντια στην εφαρμογή των μνημονικών νόμων, με την πάλη όλων των θιγόμενων τάξεων και στρωμάτων των οποίων τα κόμματα και οι οργανώσεις θα ενωθούν πάνω στο κυρίαρχο ζήτημα: Την απεξάρτηση της χώρας από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια!!. Δηλαδη πρόταση που θα παραπέμπει σε ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!!.. Αυτή η πρόταση μπορεί να συσπειρώσει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, το τμήμα εκείνο που στάθηκε όρθιο στο Δημοψήφισμα και έδωσε 62% ΟΧΙ !!.

ΆΡΑ υπάρχει η κρίσιμη μάζα, υπάρχει έδαφος ανάπτυξης ενός Κινήματος με την Δημιουργία του Αντιιμπεριαλιστικού /Αντιμονοπωλιακού/ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ πάλης.

 

Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει συνεργασία των εργατών με τους αγρότες και τους μικρομεσαίους και επομένως δεν μπορεί να προταθεί άμεσα – όπως γίνεται τώρα- η εξουσία μιας τάξης, αλλά η εξουσία της εργατικής τάξης μαζί με τα λαϊκά στρώματα και τους αγρότες, η Εργατολαική-αγροτική συμμαχία, επιβάλλοντας την εξουσία τους  πάνω στην αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές, δημεύοντας τις περιουσίες τους και αφαιρώντας την ιδιοκτησία τους επί των εθνικών πόρων και παραγωγικών δυνάμεων, προς όφελος της ανάπτυξης των καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων.

Στην πάλη αυτή πρωτοπορία επιβάλλεται να είναι η εργατική τάξη και θα είναι, καθότι από την φύση της επαναστατική, αρκεί να γίνει η πρώτη προσπάθεια.

 

Αυτή είναι η μοναδική διέξοδος όπως έδειξαν όλες οι επαναστάσεις του περασμένου αιώνα και η πράξη, ότι δηλαδή η εργατική τάξη με το Κόμμα της κατάφερε να περάσει από την μια κατάσταση στην επόμενη αμέσως μετά την νίκη της επί των ιμπεριαλιστών και της αστικής τάξης που την στήριζαν.   

 

Η Εργατολαϊκή – αγροτική συμμαχία θα εκφραστεί μέσα από το ΜΕΤΩΠΟ το οποίο ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να προτείνει το πιο οργανωμένο τμήμα αυτής της συμμαχίας, δηλαδή οι εργάτες με το Κόμμα τους, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τα μικροαστικά κόμματα θα ακολουθήσουν γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να σωθούν παλεύοντας μαζί με τους εργάτες των οποίων το Κόμμα είναι μαχητικό και πειθαρχημένο έτοιμο να παλέψει και να θυσιαστεί χωρίς να υπολογίζει συνέπειες.

 

 Ένα τέτοιο ΜΕΤΩΠΟ θα επιφέρει ισχυροποίηση της αντίστασης και νίκες ώστε να αντιληφθεί ο λαός ότι υπάρχει δυνατότητα νίκης!.

 Αυτό θα φέρει στις τάξεις της αντίστασης κατ’ αρχήν, τα πρωτοπόρα στοιχεία, τους αγωνιστές που θα ηγηθούν της προσπάθειας και τότε η πλειοψηφία του λαού θα ακολουθήσει και θα στηρίξει. Παράδειγμα το δημοψήφισμα!!.

 

Η κατάληψη της εξουσίας από τις καταπιεζόμενες τάξεις θα γίνει μόνο επαναστατικά, και οι αλλαγές θα είναι επαναστατικές, δηλαδή θα ασκηθεί βία πάνω στον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια που κατέχουν τον πλούτο ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟΝ από αυτούς βίαια και χωρίς αποζημίωση και στους εδώ εκπροσώπους τους την ντόπια αστική πανούκλα, την κυρίαρχη τάξη η οποία βρίσκεται στην εξουσία με την βοήθεια των Δυτικών δυνάμεων και πλουτίζει κατακλέβοντας τους πόρους και την όποια παραγωγή πλούτου μαζί με τους ξένους ιμπεριαλιστές φτωχοποιώντας το λαό.

 

Όμως  σύγκρουση σημαίνει θυσία και αίμα, μάχες στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς, απειθαρχία και ανυπακοή στα μέτρα που εφαρμόζονται, αρνήσεις πληρωμών μαζικά, μάχες έξω από τις τράπεζες και τις πολυεθνικές, τις εφορίες, σημαίνει συλλήψεις στελεχών, φυλακίσεις, σημαίνει πρόστιμα, σημαίνει καταδίκες, σημαίνει βρώμικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ των αντιπάλων, σημαίνει προσπάθεια γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης με την τουρκική αστική τάξη έτοιμη να πάρει το «πράσινο φως» για να ορμήσει στα νησιά..κλπ κάτι που πρέπει η εξουσία του ΜΕΤΩΠΟΥ να λύσει με τις διεθνείς της συμμαχίες και την κατάλληλη εξωτερική διεθνιστική και φιλειρηνική πολιτική της.

 

Όλα αυτά όμως δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη, αλλά θα είναι η κλιμάκωση ενός αγώνα που θα οδηγεί στην ρήξη και στην σύγκρουση και θα γίνει μόνο όταν η πλειοψηφία των καταπιεζόμενων στρωμάτων μπει στο προσκήνιο κάτω από την ηγεσία των οργανώσεων και των κομμάτων τους, και για να γίνει αυτό ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ Αγώνα είναι δυνατό!!.

 

Για αυτό απαιτείται η συμμετοχή μεγάλου μέρους του λαού, και η ενεργή, η, σιωπηλή στήριξή του υπολοίπου στην όλη προσπάθεια. Εννοείται ότι απαιτείται η συμμετοχή του οργανωμένου κατ’ αρχήν λαού, των συμμετεχόντων δηλαδή σε κόμματα και οργανώσεις, των στενών οπαδών και φίλων, με την δημιουργία μιας πλατειάς οργάνωσης με το απαραίτητο «στρατηγείο», δηλαδή κέντρο που θα κατευθύνει την όλη προσπάθεια της προπαγάνδας, της στήριξης στους μαχόμενους αγωνιστές, της δράσης σε όλα τα επίπεδα  κλπ..  

Θα πείτε ότι τα μικροαστικά Κόμματα τους είναι διαβρωμένα από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια, ότι είναι προδότες κάθε αγώνα. Ναι έτσι ήταν πάντα, παράδειγμα οι Μενσεβίκοι με τους Εσσέρους, οι δικοί μας ρεφορμιστές, όμως όλους αυτούς με την συγκεκριμένη στρατηγική και τακτική ο Λένιν ως ο πρώτος διδάξας και η ηγεσία του ΕΑΜ, τους αφαίρεσε την υποστήριξη των μαζών γιατί τους ξεμπρόστιασε συνεργαζόμενος μαζί τους θέτοντάς τους προ των ευθυνών τους και έτσι ο λαός που τους ακολουθούσε τους εγκατέλειψε και στράφηκε στους Μπολσεβίκους και εδώ στο ΕΑΜ.

  

Το επιχείρημα ότι «δεν συνεργαζόμαστε» είναι για τους ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ και τους αριστερούς προβοκάτορες πράκτορες της Δύσης!!.. Ο λαός της Αριστεράς και του Δημοκρατικού τόξου είναι φύσει σύμμαχος μας ταξικά και ακόμα και ο λαός που ακολουθεί την συντήρηση είναι δυνατόν ένα μέρος του να μας ακολουθήσει!!. Μέγιστο παράδειγμα το ΕΑΜ που γέννησε Αγωνιστές από το Στρατό και τα εύπορα στρώματα..

 

Οι Τάξεις έχουν τα κόμματα και τις οργανώσεις τους και όλο αυτό το παζλ, θα πρέπει να βρει τρόπο να συμφωνήσει στο βασικό και κύριο στο οποίο όλοι μαζί συμφωνούν, δηλαδή στην πάλη ενάντια στην εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια, χωρίς να θέτουν πρώτα αυτά που τους χωρίζουν, αλλά αυτά που τους ενώνουν και εδώ υπάρχει το πρόβλημα το οποίο λύθηκε με την γραμμή της 3^ης Διεθνούς!!.

 

Ο λαός μας έχει μεγάλη δημοκρατική και Αριστερή παράδοση, μπορεί!!, αλλά εκείνοι που τάχθηκαν να τον εκφράσουν δεν στάθηκαν στο ύψος τους, ήταν λίγοι και δειλοί!!. Ανθρωπάκια που στην πρώτη φάση της σύγκρουσης τα «γύρισαν»!. Οι μεν ενσωματώθηκαν στην αστική διαχείριση και οι δε το ‘ριξαν στον αριστερό οπορτουνισμό για να ξεφύγουν από τις ευθύνες και να μένουν μόνο στα λόγια, ενώ είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν σε όλη τη γη ότι η δοκιμασμένη πολιτική της 3^ης Διεθνούς είναι η μόνη στην πράξη στρατηγική που μπορεί να νικήσει.  Η Ελλάδα θα ήταν το παράδειγμα πανευρωπαϊκά και παγκόσμια που θα πυροδοτούσε εξελίξεις.

Όμως…
Για να φτάσει ο λαός να αποδεχτεί το ΕΑΜ και να «βγει στο κλαρί» , δηλαδή να εμπιστευτεί την ίδια του τη ζωή ακολουθώντας  τους Κομμουνιστές, είχε δει ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ.
Έβλεπε τους Κομμουνιστές να σέρνονται στις φυλακές και τις εξορίες, να χάνουν την ζωή τους και να μην λυγίζουν, με το λαό όμως να κερδίζει δικαιώματα και να ανατρέπει πολιτικές στην πράξη, στο πεζοδρόμιο!!..

Και τότε υπήρξε οικονομική κρίση (1932-36) αλλά μέσα από τις μάχες στα εργοστάσια, στους δρόμους και τις πλατείες ο λαός κέρδιζε δικαιώματα, ανάγκαζε τους καπιταλιστές να δώσουν αυξήσεις, να γίνουν θεσμοί η κοινωνική ασφάλιση , η σύνταξη το εργατικό δίκαιο κλπ.. Έβλεπε τους Κομμουνιστές να μπαίνουν μπροστά παντού και να θυσιάζονται στους τότε σκληρούς αγώνες όπου στις διαδηλώσεις υπήρχαν νεκροί, οι φυλακές και οι τόποι εξορίας γεμάτοι από τους  Κομμουνιστές που διώκονταν ανελέητα.

 

Όμως ο Αγώνας φούντωνε περισσότερο, το ΚΚΕ απέκτησε τεράστιο κύρος μέσα στο λαό και με την πολιτική του, αυτήν των συμμαχιών, κατάφερε να προσεγγίσει τις μάζες.. Και έτσι ο λαός βλέποντας τους  να θυσιάζονται και να κάνουν την αστική τάξη να υποχωρεί, κερδίζοντας δικαιώματα με την πολιτική του ΜΕΤΩΠΟΥ και με τους μετωπικούς Αγώνες τους, τους αναγνώρισε ως ΗΓΕΤΕΣ και τους εμπιστεύτηκε την ίδια του τη ζωή.!  

Οι ηγέτες ούτε διορίζονται, ούτε λένε μεγάλα λόγια χωρίς να τα αποδεικνύουν στην πράξη και απόδειξη είναι το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και ο ΔΣΕ.. όπου από ομαδάρχης μέχρι συγκροτηματάρχης οι ηγέτες του Λαϊκού Στρατού, όπως και οι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821 αναδείχτηκαν μέσα από την δράση τους.

Δεν διορίζονταν οι επικεφαλής στις μάχες. Αν στο Μελιγαλά δεν ορμούσε πάνω στα πολυβόλα του λόφου του προφήτη Ηλία ο Μπασακίδης (πρώην ανθυπολοχαγός του αστικού στρατού) ο Μελιγαλάς δεν θα ’πεφτε!. 

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

 

                                                                       Jakob sverdlov

Ο ΔΣΕ ΠΑΛΕΥΕ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Η, ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ;

Με σειρά άρθρων στον Ριζοσπάστη συνεχίζεται η παραχάραξη της Ιστορίας του ΚΚΕ, με στόχο να υπηρετήσει την σημερινή αριστερίστικη και αδιέξοδη γραμμή της ηγεσίας του.
                Παρουσιάζουν την ίδρυση και την δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), αποσιωπώντας προκλητικά τα αίτια και τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε, τις καταγεγραμμένες αποφάσεις των οργάνων του ΚΚΕ, την πολιτική του πρόταση και την γραμμή πάλης που προέβαλλε.  

Προβάλλουν μια «ιστορία» «ραμμένη» πάνω στην σημερινή τους πολιτική πρόταση, με στόχο την παραπλάνηση των μελών , των οπαδών και του λαού, ώστε να πιστέψει ότι ο αγώνας του ΔΣΕ ταυτίζεται με την σημερινή πολιτική τους!.    

  Ας δούμε τι λέει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ. Διαβάζουμε στον Ριζοσπάστη της 28ης Φλεβάρη 2016 σελίδα 17:

   

 « ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΑ 70ΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ) 1946 – 1949»

  … «Η αστική τάξη και οι συνοδοιπόροι της συκοφαντούν και διαστρεβλώνουν τον αγώνα του ΔΣΕ, επειδή ξέρουν καλά ότι αντιπροσώπευε την ανώτερη μορφή πάλης, σε περίοδο που αντικειμενικά διεξαγόταν ταξική σύγκρουση για το «ποιος - ποιον», για την εξουσία. Τον πολεμούν, γιατί έχουν κάθε συμφέρον να αποκρύπτουν από το λαό την πηγή κάθε αδικίας, δηλαδή την αντίθεση κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας. Έχουν συμφέρον να παρεμποδίζουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού»... 

Τι σημαίνουν όλα αυτά;.

Σημαίνουν ότι ο ΔΣΕ πάλευε για το Σοσιαλισμό!. Ότι ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν ξεκάθαρα αγώνας για την σοσιαλιστική εξουσία, την λύση δηλαδή της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Είναι όμως αυτή η αλήθεια;.

Ας δούμε τι λέει η απόφαση της 2^ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ που συνήλθε  στην Αθήνα στις 12-15 Φλεβάρη του 1946 αντιγράφοντας ένα μέρος της απόφασης.

Στις 12-15 Φλεβάρη του 1946 συνήλθε στην Αθήνα η 2^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ με Θέμα: «Η κατάσταση στην Ελλάδα, τα προβλήματα του δημοκρατικού αγώνα και τα καθήκοντα του ΚΚΕ» με εισηγητή τον Νίκο Ζαχαριάδη. Στην απόφαση της Ολομέλειας το Κόμμα καθόριζε την πολιτική του πρόταση, και έβαζε συγκεκριμένα καθήκοντα και στόχους πάλης, όπως καταγράφονται στο παρακάτω απόσπασμα της απόφασης.  

..… «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σήμερα Δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία. Για το λαό της Ελλάδας, ο μόνος δρόμος που μένει, είναι πιο ενωμένα, πιο πειθαρχικά, πιο αποφασιστικά να παλέψει παλλαϊκά, πανδημοκρατικά για το ψωμί, τη ζωή, τη λευτεριά, τη Δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία του. Δεν μας μένει παρά να διαλέξουμε: Είτε θα ζήσουμε δούλοι στον ντόπιο φασίστα και εκμεταλλευτή και στην ξενική κατοχή, είτε θα παλέψουμε λεύτεροι, θα νικήσουμε και θα στηλώσουμε ανεξάρτητη, λεύτερη και δημοκρατική Ελλάδα. Η 2^η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ διακηρύσσει, ότι το έργο της  Δημοκρατίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας είναι έργο του λαού της Ελλάδας, που για να το φέρει σε τέλος πρέπει να παλέψει σκληρά, ενωμένα, παλλαϊκά, αποφασιστικά, όπως στα 1940-1945….(ΚΚΕ επίσημα κείμενα τόμος 6^ος. σελ 174-175 εκδ. ΣΕ).

….Το ΕΑΜ, εμπνευστής και δημιουργός της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης της χώρας απ’ τον χιτλεροφασίστα κατακτητή, έχει πρωταρχικό καθήκον να συνεχίσει την ακούραστη δουλειά του και να κάνει όλα όσα εξαρτιώνται απ’ αυτό για να εξασφαλίσει στην Ελλάδα την ομαλή δημοκρατική εσωτερική εξέλιξη. Ο δρόμος αυτός είναι μοναδικός, που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του λαού, της Ελλάδας, της Δημοκρατίας και της ειρήνης. Το πιο άμεσο και επιτακτικό καθήκον προς την κατεύθυνση αυτή είναι να συνενωθούν σε ένα πανδημοκρατικό εθνικό μέτωπο όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις, που θέλουν ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ. (ΚΚΕ επίσημα κείμενα τόμος 6^ος. σελ 176-177)

 … «Δύο μόνο μέτωπα υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα. Πρώτο:

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, όπου ανήκουν όλοι οι εκμεταλλευτές και δοσίλογοι και δεύτερο: ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ, όπου ανήκει όλος ο λαός.. (ΚΚΕ επίσημα κείμενα τόμος 6^ος. σελ 178)»…

 Η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λέει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ και σε αυτά που πίστευε και αγωνιζόταν το ΚΚΕ τότε είναι χαώδης.

 Εδώ φαίνεται ποια πολιτική συσπείρωνε το λαό κοντά στο ΚΚΕ, ποια πολιτική πάλευε με το όπλο στο χέρι και ποια πολιτική σήμερα φέρνει το ΚΚΕ σε αυτήν την κατάσταση, απομονώνοντας το από το λαό, με το να παρουσιάζεται υπέρ-επαναστατική στα λόγια αλλά στην πράξη ακίνδυνη στους ξένους ιμπεριαλιστές και τα ντόπια τσιράκια τους, οι οποίοι τσακίζουν το λαό ανενόχλητοι.
  

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.                                                                              

                                                         

                                                                                                        

 Αθήνα  17-Ιούνη-2016

Η Ιστορια του ΚΚΕ ως άλλοθι του αριστερισμού

   Σύμφωνα με τον Μάκη Μαϊλη, όλη η μέχρι σήμερα ιστορία του ΚΚΕ μέχρι δηλαδή το 1996, είναι λαθεμένη, δηλαδή προδοτική (δεν το λέει άμεσα αλλά αυτό αφήνει να εννοηθεί με την αναφορά στο "ηταν λάθος"). Στην συνέχεια όμως  του κειμένου επικαλείται αυτήν την ιστορία ως ηρωική για να δικαιολογήσει την λογική της δικής του άποψης!.
 Αλήθεια δεν μας λέει τι πέτυχε η γραμμη 1929-1933 (ιδια με την σημερινη) και τι πέτυχε η υπόλοιπη (η λαθεμένη κατ΄ αυτόν) πορεία του ΚΚΕ;. Σωστή - λέει- μόνο η περίοδος 1929-1933 για την οποία ο Ζαχαριάδης είχε πει:
 "«…περιοριστήκαμε να καλούμε στην άμεση δημιουργία της Σοβιετικής εξουσίας, πράγμα που στις συνθήκες εκείνες ήταν απραγματοποίητο ακόμα… Σκέτο και ξερό το σύνθημα της άμεσης εγκαθίδρυσης της Σοβιετικής εξουσίας δεν συγκινούσε το λαό και δεν ξεσήκωνε ακόμα τις μάζες. Μας αποξένωνε απ’ αυτές. Για αυτό και ήταν σεχταριστικό, λανθασμένο.» (Ριζοσπάστης» 5-1-1936)

Δεν μας λέει όμως ποιά κομματική απόφαση, (Συνέδριο, Ολομέλεια) έκρινε το 7ο Συνέδριο της ΚΔ λαθεμένο, ποιά απόφαση καθόρισε ότι το ΕΑΜ ήταν λάθος, ως απόρροια της πολιτικής του 7ου Συνέδριου της ΚΔ!.
Τί ήταν αυτό που "ανακάλυψε" ο Μάκης Μαϊλης και δεν ήξερε ο Στάλιν, ο Δημητρώφ, οι Μπολσεβίκοι, οι οποίοι απέρριψαν τις προηγούμενες θέσεις του 5ου και 6ου Συνέδριου της ΚΔ, θέσεις που εισηγήθηκε ο Ζηνόβιεφ στο 5ο και ο Μπουχάριν στο 6ο, όπου προβαλλόταν ως τακτική η κατάληψη της εξουσίας κι ο Σοσιαλισμός για να νικηθεί ο φασισμός, κάτι που αποδείχτηκε στην πράξη ότι απομόνωνε τα Κομμουνιστικά Κόμματα από τις μάζες και δυνάμωνε τους φασίστες!.

Αν ίσχυαν οι απόψεις αυτές θα περιμέναμε την σοσιαλιστική επανάσταση για την πτώση της χούντας στην Ελλάδα, και σοσιαλιστική επανάσταση στις ΗΠΑ Αγγλία Γαλλία για να νικηθεί ο φασισμός!!.

Στην ουσία επαναφέρει την κριτική των Τροτσκιστών και των αρχειομαρξιστών στο ΚΚΕ που μετά το 6ο Συνέδριο του και το 7ο Συνέδριο της ΚΔ, κατηγορούσαν το ΚΚΕ για "προδοσία", για σύμπραξη με την αστικη ταξη, και ότι το ΚΚΕ είναι .. "τελειωμένο"!. Διαψεύστηκαν όμως, γατι το ΚΚΕ δυναμωσε και αυτοί εξαφανιστηκαν από τον πολιτικο χάρτη της Ελλάδας.

Ας μας πει ο Μακης Μαϊλης: Ποιό Συνεδριο, προέβλεπε και ..αποφάσισε παράδοση της εξουσίας στην αστικη ταξη το 1944?. Ποιό συνεδριο, ολομελεια, κομματικό Σώμα, αποφάσισε παράδοση των όπλων στη Βαρκιζα?.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΚΑΝΕΝΑ!!
Η Ηγεσια αποφάσιζε ερήμην του Κόμματος και εξω από το καταστατικό και το πρόγραμμα του!!.

Ποιός εδωσε την έκγριση στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ στο Λίβανο να δεχτεί αυτούς τους όρους?. Γιατί , δεν προέβαλλε τις προτάσεις που της είχαν δοθεί από το ΕΑΜ και ανεχτηκε τις προσβολες του Παπανδρέου;. Γιατί ενω ειχε αποφασιστεί στο βουνό να περάσουν από λαικο δικαστήριο και να δικαστούν (εκτελεστουν για προδοσία) οι αντιπρόσωποι, αυτο δεν εγινε ποτέ?.
 Ποιά απόφαση συνεδριου έδινε στο Σιάντο το δικαίωμα να λέει το καλοκαιρι του 1944 ότι: "και να μας δώσουν την εξουσία, εμεις δεν θα την πάρουμε"??. Ηταν παραβιάσεις, των αποφάσεων του Κόμματος!.

 Ήταν τεράστια λάθη, - ΟΠΩΣ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΟΝ Α ΤΟΜΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ- και όχι λάθος το πρόγραμμα και η πολιτικη που δημιουργησε το Μεγαλείο του ΕΑΜ και του ΔΣΕ. Αν ηταν λάθεμένα τα προγράμματα και οι επεξεργασίες του 7ου συνέδριου της ΚΔ δεν θα γινόταν το 1/3 της Γης Κομμουνιστικό με αυτές ακριβώς τις επεξεργασίες!!.

Είναι παραβίαση των αρχών του Κόμματος να καταγγέλλεται τώρα το 7ο Συνέδριο της ΚΔ για "λαθεμένο" και το ΕΑΜ επίσης;!.
 Με βάση ποιά απόφαση του Κόμματος ο Μάκης Μαϊλης καταργεί τον Α ΤΟΜΟ της Ιστορίας του ΚΚΕ πριν ακόμα αποφασίσει ΤΟ ΚΚΕ για αυτό?. ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΦΡΑΞΙΟΝΙΣΜΟΣ σύντροφοι?

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=26/10/2014&id=15474&pageNo=20&direction=1

Η ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνους

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=2245000

Η ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Ο Λένιν μιλάει στους αντιπροσώπους του 1ου Συνεδρίου της Γ΄ Διεθνούς

«Με εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας κηρύσσω την έναρξη του πρώτου διεθνούς κομμουνιστικού συνεδρίου. Πριν απ' όλα, παρακαλώ όλους τους παραβρισκόμενους να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ, των καλυτέρων εκπροσώπων της III Διεθνούς». Είναι βράδυ, 2 Μάρτη 1919, στο Κρεμλίνο. Στο βήμα, βρίσκεται ο Β. Ι. Λένιν κι από κάτω, όρθιοι, τιμούν τους μεγάλους ηγέτες του γερμανικού και διεθνούς προλεταριάτου 52 αντιπρόσωποι από 35 οργανώσεις 21 χωρών της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας¹. Είναι η εναρκτήρια συνεδρίαση του Πρώτου, ιδρυτικού, Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς.Σε λίγο ο Λένιν ξαναπαίρνει το λόγο. «Σύντροφοι, λέει, το συνέδριό μας έχει μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία. Αποδεικνύει τη χρεοκοπία όλων των αυταπατών της αστικής δημοκρατίας. Γιατί όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, όπως, λ.χ., στη Γερμανία, ο εμφύλιος πόλεμος είναι γεγονός. Η αστική τάξη έχει καταληφθεί από αλλοφροσύνη μπροστά στο αναπτυσσόμενο επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου. Αυτό εξηγείται, αν πάρουμε υπόψη ότι η πορεία των γεγονότων, ύστερα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ευνοεί αναπόφευκτα το επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου, ότι η παγκόσμια διεθνής επανάσταση αρχίζει και δυναμώνει σε όλες τις χώρες. Ο λαός νιώθει το μεγαλείο και τη σημασία της πάλης που διεξάγεται τώρα. Χρειάζεται μόνο να βρεθεί η πρακτική εκείνη μορφή, που θα δώσει στο προλεταριάτο τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την κυριαρχία του. Τέτοια μορφή είναι το σοβιετικό σύστημα με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Δικτατορία του προλεταριάτου! Ως τώρα τα λόγια αυτά ήταν μια λατινική έκφραση. Χάρη στη διάδοση του συστήματος των σοβιέτ σε όλο τον κόσμο, αυτή η λατινική έκφραση μεταφράστηκε σε όλες τις σύγχρονες γλώσσες, η πρακτική μορφή της δικτατορίας έχει βρεθεί από τις εργατικές μάζες. Εγινε κατανοητή στις πλατιές μάζες των εργατών, χάρη στη σοβιετική εξουσία στη Ρωσία, χάρη στους σπαρτακιστές στη Γερμανία και στις ανάλογες οργανώσεις στις άλλες χώρες... Η αστική τάξη ας εξακολουθεί να διαπράττει θηριωδίες, ας εξοντώνει χιλιάδες εργάτες. Η νίκη είναι δική μας, η νίκη της παγκόσμιας κομμουνιστικής επανάστασης είναι εξασφαλισμένη»².

Ο Ε. Τέλμαν με αντιπροσώπους του 6ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1928)

Σε τέτοιες συνθήκες, σε συνθήκες όπου ανέτειλε χειροπιαστή η εργατική εξουσία, από το πεδίο της θεωρίας στο πεδίο της πρακτικής εφαρμογής, σε συνθήκες λυσσαλέας αντίδρασης από μέρους της αστικής τάξης, με απίστευτες θηριωδίες και βαρβαρότητες, αλλά και σε συνθήκες πρωτόγνωρου ενθουσιασμού και αυτοπεποίθησης, η παγκόσμια εργατική τάξη δημιουργούσε στη Μόσχα, στην εποχή που ο καπιταλισμός είχε φτάσει στο ανώτατο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, τη σύγχρονη παγκόσμια επαναστατική πολιτική της οργάνωσης.Ας δούμε, όμως, πώς φτάσαμε ίσαμε τούτο το σημείο της ιστορίας.

Ο πόλεμος, η παλιά Διεθνής και η ιδέα μιας νέας Διεθνούς

Η αναγκαιότητα για την ίδρυση της III Διεθνούς είχε επισημανθεί από πολύ νωρίς, από τις πρώτες μέρες του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, όταν η Δεύτερη Διεθνής πρόδωσε την εργατική τάξη και την αποστολή της και πέρασε σε θέσεις σοσιαλπατριωτικές - σοσιαλιμπεριαλιστικές, ενώ αντίθετα οι μπολσεβίκοι και οι συνεπείς επαναστάτες υπογράμμιζαν τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο, καλώντας το προλεταριάτο κάθε χώρας να κηρύξει τον πόλεμο στη δική του αστική τάξη.
Η χρεοκοπία της Β` Διεθνούς δεν ήταν απλά μια χρεοκοπία στις κορυφές του εργατικού κινήματος, αλλά ταυτόχρονα κι ένας θανάσιμος κίνδυνος, που απειλούσε να συμπαρασύρει ολόκληρο το κίνημα και να το ρίξει για δεκαετίες στην καθυστέρηση και στην οπισθοδρόμηση. Με άλλα λόγια, ήταν πολύ πιθανό στα μάτια των μαζών να δημιουργηθεί η εντύπωση της χρεοκοπίας της επανάστασης, της χρεοκοπίας της ίδιας της προοπτικής του σοσιαλισμού. «Για να μη μετατραπεί η χρεοκοπία της σημερινής Διεθνούς - έγραφε ο Λένιν το Σεπτέμβρη του 1914 - σε χρεοκοπία του σοσιαλισμού, για να μην της γυρίσουν τις πλάτες οι μάζες, για να μην έχουμε επικράτηση του αναρχισμού και του συνδικαλισμού, πρέπει να βλέπουν την αλήθεια κατά πρόσωπο»³. Λίγο αργότερα, στο μανιφέστο της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος για τον πόλεμο, που δημοσιεύτηκε την 1η Νοέμβρη 1914, ο Λένιν διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα να δημιουργηθεί μια νέα Διεθνής: «Η προλεταριακή διεθνής - έγραφε⁴ - δε χάθηκε και δε θα χαθεί. Οι εργατικές μάζες, ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια, θα δημιουργήσουν τη νέα Διεθνή. Ο σημερινός θρίαμβος του οπορτουνισμού δε θα είναι μακρόχρονος... Ζήτω η προλεταριακή Διεθνής απαλλαγμένη από τον οπορτουνισμό». Σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε, επίσης, την ίδια ημερομηνία, ο ηγέτης των Μπολσεβίκων όριζε ως εξής το χαρακτήρα της νέας Διεθνούς: «Η II Διεθνής πέθανε νικημένη από τον οπορτουνισμό. Κάτω ο οπορτουνισμός και ζήτω η ξεκαθαρισμένη όχι μόνο από τους ''λιποτάκτες'', αλλά και από τον οπορτουνισμό III Διεθνής. Η II Διεθνής προσέφερε το μερτικό της στην ωφέλιμη προπαρασκευαστική δουλιά για την προκαταρκτική οργάνωση των προλεταριακών μαζών στη μακρόχρονη ''ειρηνική'' εποχή της σκληρής καπιταλιστικής σκλαβιάς και της πιο γοργής καπιταλιστικής προόδου του τελευταίου τρίτου του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Η III Διεθνής έχει να εκπληρώσει το καθήκον της οργάνωσης των δυνάμεων του προλεταριάτου για την επαναστατική επίθεση ενάντια στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, για τον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην αστική τάξη όλων των χωρών για την πολιτική εξουσία, για τη νίκη του σοσιαλισμού!»⁵.

Ο Λένιν στο προεδρείο του 1ου Συνεδρίου της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς

Πέρα, όμως, από τις διακηρύξεις για την αναγκαιότητα ίδρυσης μιας νέας Διεθνούς, υπήρχε και η πραγματικότητα στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, που κάθε άλλο παρά ευνοούσε, στις συνθήκες του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μια άμεση εφαρμογή αυτής της ιδέας. Το μπολσεβίκικο κόμμα και ο Λένιν είχαν σαφή επίγνωση των δυσκολιών, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα στο γερμανικό προλεταριάτο τον πρώτο λόγο στη δημιουργία της νέας παγκόσμιας προλεταριακής επαναστατικής οργάνωσης. Το καλοκαίρι του 1915, στην μπροσούρα τους με τίτλο «Σοσιαλισμός και Πόλεμος», ο Λένιν με τον Ζινόβιεφ έγραφαν ανάμεσα σε άλλα⁶: «Είναι απόλυτα ευνόητο ότι για να δημιουργηθεί μια διεθνής μαρξιστική οργάνωση, πρέπει να υπάρχει στις διάφορες χώρες η θέληση για δημιουργία ανεξάρτητων μαρξιστικών κομμάτων. Η Γερμανία, σαν χώρα με το πιο παλιό και το πιο ισχυρό εργατικό κίνημα, έχει αποφασιστική σημασία. Το άμεσο μέλλον θα δείξει, αν έχουν ωριμάσει ή όχι οι όροι για την ίδρυση μιας νέας μαρξιστικής Διεθνούς. Αν ναι, το κόμμα μας θα προσχωρήσει με χαρά σε μια τέτοια, ξεκαθαρισμένη από τον οπορτουνισμό και το σοβινισμό, III Διεθνή. Αν όχι, το γεγονός αυτό θα δείξει ότι για ένα τέτοιο ξεκαθάρισμα απαιτείται ακόμη μια λίγο - πολύ μακρόχρονη εξέλιξη. Στην περίπτωση αυτή, το κόμμα μας θα αποτελέσει την άκρα αντιπολίτευση μέσα στην προηγούμενη Διεθνή - ώσπου να δημιουργηθεί στις διάφορες χώρες η βάση για μια νέα διεθνή ένωση των εργατών, που να στέκεται στις θέσεις του επαναστατικού μαρξισμού».

Ο Λένιν στο βήμα του 3ου Συνεδρίου της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς

Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής κι έχοντας ως στόχο τη δημιουργία των προϋποθέσεων που θα έκαναν δυνατή την ίδρυση της νέας Διεθνούς, οι μπολσεβίκοι δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη καμία ευκαιρία επαφής και ιδεολογικοπολιτικής ζύμωσης με τα αριστερά, διεθνιστικά, επαναστατικά τμήματα του εργατικού κινήματος.

Οι σοσιαλιστικές αντιπολεμικές συνδιασκέψεις

Οι αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργούσε ο πόλεμος, οι τρομερές σφαγές, αλλά και οι τρομερές στερήσεις ωθούσαν εκ των πραγμάτων στην εμφάνιση και στη γιγάντωση ενός αντιπολεμικού κινήματος, κάτι που φυσικά πρώτους απ' όλους συγκινούσε τις εργαζόμενες μάζες και τα πιο επαναστατικά στοιχεία στις τάξεις της. Το Γενάρη του 1915, συγκεντρώθηκαν στην Κοπεγχάγη οι αντιπρόσωποι των σοσιαλιστικών οργανώσεων των ουδέτερων χωρών και το Φλεβάρη του ίδιου έτους συνήλθε στο Λονδίνο μια Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστικών κομμάτων των χωρών της ΑΝΤΑΤ. Επίσης την ίδια χρονιά, στις 18 του Ιούνη, συναντήθηκαν στη Βιέννη οι σοσιαλιστές του άλλου εμπόλεμου στρατοπέδου, των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία). Τέλος, το αμερικανικό σοσιαλιστικό κόμμα πρότεινε, χωρίς επιτυχία, τη σύγκληση μιας γενικής σοσιαλιστικής συνδιάσκεψης⁷.
Οι μπολσεβίκοι προσέγγισαν με μεγάλη προσοχή αυτές τις συνδιασκέψεις κι έστειλαν αντιπροσώπους, τόσο στη Συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης, όσο και στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, χωρίς, ωστόσο, να καταφέρουν να περάσουν τη λενινιστική γραμμή γύρω από τα ζητήματα του πολέμου. Οι συνδιασκέψεις αυτές περιορίστηκαν σε γενικόλογες φιλειρηνικές διακηρύξεις, που πρακτικά δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.

Το εξώφυλλο του πρώτου φύλλου του περιοδικού της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Σε γενικόλογη αντιπολεμική ζύμωση περιορίστηκε και η Αντιπολεμική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη των Γυναικών, που οργανώθηκε στη Βέρνη το Μάρτη του 1915 από την Κλάρα Τσέτκιν, όπως και η συνδιάσκεψη που οργάνωσε η Διεθνής Σοσιαλιστική Νεολαία, πάλι στη Βέρνη, τον Απρίλη του ίδιου έτους.Εν τω μεταξύ, ύστερα από πρωτοβουλία του ιταλικού σοσιαλιστικού κόμματος, πραγματοποιήθηκε στο Τσίμερβαλντ της Ελβετίας από τις 5 έως τις 8 Σεπτέμβρη του 1915, συνδιάσκεψη με τη συμμετοχή 38 αντιπροσώπων από τα σοσιαλιστικά κόμματα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας, της Ελβετίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Από το σύνολο των αντιπροσώπων, μόνο 8 είχαν ξεκάθαρη επαναστατική - διεθνιστική γραμμή, ενώ τον τόνο τον έδιναν οι οπαδοί του Γερμανού θεωρητικού της Β` Διεθνούς Καρλ Κάουτσκι, που είχαν κεντριστικές θέσεις. Εντούτοις, με τη συμβολή του Λένιν και της αριστερής πτέρυγας της συνδιάσκεψης - και παρά το γεγονός ότι δε λήφθηκε απόφαση για συγκρότηση νέας Διεθνούς - στο Μανιφέστο που ψηφίστηκε η Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ χαρακτήρισε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σαν ιμπεριαλιστικό και καταδίκασε την ιδέα για «υπεράσπιση της πατρίδας» στον πόλεμο αυτό, σαν αστική ψευτιά. Ταυτόχρονα, υπογράμμισε πως η ιδέα της ειρήνης χωρίς επαναστατική πάλη είναι κενή, κάλπικη φράση. Τέλος, στο Μανιφέστο της Συνδιάσκεψης, καταγγελλόταν η πλειοψηφία των σοσιαλιστικών κομμάτων για το γεγονός ότι ποδοπάτησε τις υποχρεώσεις που πήγαζαν από τις αποφάσεις των συνεδρίων της Β` Διεθνούς της Στουτγκάρδης, της Κοπεγχάγης και της Βασιλείας. Καταγγελλόταν, επίσης, το Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο ότι δεν εκπλήρωσε το χρέος του⁸. Λίγες μέρες αργότερα, ο Λένιν αποτιμούσε ως εξής τη Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ: «Αργά προχωρεί η ανάπτυξη του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος στην εποχή αυτή της απίστευτα βαθιάς κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος. Ωστόσο, όμως, προχωρεί προς την κατεύθυνση ακριβώς της ρήξης με τον οπορτουνισμό και το σοσιαλσοβινισμό. Η Διεθνής Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ της 5- 8 του Σεπτέμβρη 1915 το έδειξε αυτό καθαρά»⁹. Σ' ένα γράμμα του μάλιστα προς τον Ζινόβιεφ, ο Λένιν χαρακτήριζε τη συνδιάσκεψη «πρώτο βήμα προς την III Διεθνή. Ενα διστακτικό και ασυνεπές βήμα προς τη διάσπαση με τον οπορτουνισμό», το οποίο συνιστούσε ταυτόχρονα και «δυνατότητα υποτροπής»¹⁰.
Το επόμενο βήμα μετά τη Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ ήταν η συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο ελβετικό χωριό Κίνταλ από τις 24 έως τις 29 Απρίλη του 1916. Στη Συνδιάσκεψη αυτή, το κίνημα του Τσίμερβαλντ ήταν πιο ενισχυμένο με την προσχώρηση περισσότερων κομμάτων και οργανώσεων (πήραν μέρος 44 αντιπρόσωποι). Εντούτοις τα βήματα προς τα εμπρός ήταν πάλι δειλά. «Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, - έγραφε λίγους μήνες μετά ο Λένιν¹¹- αν δεν είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, είναι κούφια φράση ή απάτη. Μια από τις κύριες ελλείψεις του Τσίμερβαλντ και του Κίνταλ και μία από τις βασικές αιτίες του πιθανού φιάσκου αυτών των εμβρύων της III Διεθνούς είναι ακριβώς ότι το ζήτημα της πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό δεν είχε μπει καν ανοιχτά, χωρίς να μιλήσω για τη λύση του με την έννοια ότι χρειάζεται η ρήξη με τους οπορτουνιστές». Αυτή η ρήξη, αυτό το ξεκαθάρισμα του τοπίου με το να ξεκόψουν οι επαναστάτες - διεθνιστές από τους οπορτουνιστές βασάνιζε όλο και περισσότερο τον Λένιν προς τα τέλη του 1916, κάτι που το επιβεβαιώνει στα απομνημονεύματά της και η σύντροφος της ζωής του. «Εξίσου με τη δουλιά στο θεωρητικό τομέα - γράφει η Ν. Κ. Κρούπσκαγια¹² - ο Ιλιτς θεωρούσε εξαιρετικά σοβαρό την επεξεργασία σωστής τακτικής. Φρονούσε ότι ωρίμασε η διάσπαση σε διεθνή κλίμακα, ότι πρέπει να ξεκόψουμε με τη II Διεθνή, με το Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο, πρέπει να ξεκόψουμε για πάντα με τον Κάουτσκι και Σία, ν' αρχίσουμε με τις δυνάμεις της αριστεράς του Τσίμερβαλντ να δημιουργήσουμε την III Διεθνή».

Στην τελική ευθεία

Χωρίς αμφιβολία η ρωσική επανάσταση, το Φλεβάρη του 1917, επιτάχυνε τις διαδικασίες για τις ίδρυση της III Διεθνούς, ενώ η Οχτωβριανή Επανάσταση σφράγισε οριστικά τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Μιλώντας για τις συνθήκες δημιουργίας της III Διεθνούς, ο Τζορτζ Λιτχάιμ σημειώνει με κατηγορηματικό - και ταυτόχρονα υπερβολικό - τρόπο¹³: «Χωρίς τη Ρωσική Επανάσταση - για να 'μαστε πιο ακριβείς χωρίς την κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους το Νοέμβρη του 1917, οχτώ μήνες μετά την πτώση του τσαρισμού και την ανακήρυξη της αστικής δημοκρατίας - δε θα υπήρχε κομμουνιστικό κίνημα. Το περισσότερο που μπορεί να υπήρχε - και αναμφίβολα θα υπήρχε - θα 'ταν η διάσπαση μέσα στους κόλπους του παλιού σοσιαλιστικού κινήματος, που είχε αποσυντεθεί στα 1914». Πιθανότατα, χωρίς την ύπαρξη της Οχτωβριανής Επανάστασης, η αυτοτελής πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών να καθυστερούσε για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά θα ήταν αδύνατο να μην υπάρξει.
Ας επανέλθουμε, όμως, στην εξιστόρηση των γεγονότων.
Ο Λένιν είχε θέσει το θέμα της δημιουργίας νέας Διεθνούς από την πρώτη στιγμή που επέστρεψε στη Ρωσία, με τις περίφημες «Θέσεις του Απρίλη». Τα πράγματα, όμως, άρχισαν να κινούνται ένα περίπου χρόνο μετά, όταν το Γενάρη του 1918 συνήλθε στην Πετρούπολη η πρώτη διεθνής σύσκεψη για την προετοιμασία ίδρυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στη σύσκεψη πήραν μέρος αντιπρόσωποι των Μπολσεβίκων, των αριστερών Εσέρων, των αριστερών Σοσιαλδημοκρατών της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Αγγλίας, των ΗΠΑ, καθώς και των Πολωνών, Ρουμάνων, Τσέχων και Κροατών Διεθνιστών. Η σύσκεψη αποφάσισε να κληθεί Διάσκεψη της αριστερής πτέρυγας του διεθνούς εργατικού κινήματος υπό τους εξής όρους: «1. Συμφωνία των κομμάτων και των οργανώσεων να ακολουθήσουν το δρόμο της πάλης ενάντια στις δικές τους κυβερνήσεις για άμεση ειρήνη. 2. Υποστήριξη της Οχτωβριανής Επανάστασης και της Σοβιετικής εξουσίας». Η απόφαση αυτή στάλθηκε σε όλα τα αριστερά κόμματα και ομάδες ανά τον κόσμο¹⁴.
Σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της νέας Διεθνούς έπαιξε και η ομοσπονδία ξένων ομάδων της ΚΕ του μπολσεβίκικου κόμματος. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από ξένους αριστερούς σοσιαλιστές που είχαν βρεθεί στη Ρωσία τον καιρό της Οχτωβριανής Επανάστασης. Αυτοί οι ξένοι είχαν αναπτύξει σημαντική δουλιά μέσα στους ομοεθνείς τους αιχμαλώτους του πολέμου και είχαν αρχίσει να οργανώνουν δικές τους κομμουνιστικές ομάδες. Ετσι το μπολσεβίκικο κόμμα, για να τους ενισχύσει στη δουλιά τους, δίπλα στην ΚΕ του, δημιούργησε την προαναφερόμενη ομοσπονδία ξένων ομάδων, πρόεδρος της οποίας εκλέχτηκε ο Ούγγρος επαναστάτης Μπέλα Κουν¹⁵. «Η δουλιά ανάμεσα στους αιχμαλώτους πολέμου - γράφει ο Τον Κλιφ¹⁶ - εκείνη την εποχή αποτέλεσε, όπως σημείωνε ο Λένιν αργότερα, το αληθινό θεμέλιο όλων των ενεργειών που έγιναν για τη δημιουργία μιας Τρίτης Διεθνούς. Τυπώθηκαν αναρίθμητες προκηρύξεις και φυλλάδια στα Αγγλικά και τα Γαλλικά, προκειμένου να μοιραστούν στα συμμαχικά στρατεύματα που έφταναν στο ρωσικό έδαφος. Μετά τη γερμανική επανάσταση του Νοέμβρη του 1918, οι μπολσεβίκοι ηγέτες αποφάσισαν να κάνουν γρήγορα βήματα, ώστε να ιδρυθεί άμεσα μια νέα Διεθνής».
Το Γενάρη του 1919, συνήλθε στη Μόσχα νέα διεθνής Διάσκεψη, που ενέκρινε ομόφωνα πρόταση του Λένιν για ίδρυση της III Διεθνούς στο κοντινότερο χρονικό διάστημα. Η Διάσκεψη απηύθυνε πρόσκληση σε 39 αδελφά κόμματα και ομάδες να συναντηθούν εκπρόσωποί τους και να συζητήσουν το θέμα. Η πρόσκληση απευθυνόταν σε κόμματα και ομάδες που θεωρούνταν κομμουνιστικά, σε κόμματα και ομάδες συγγενικά προς τους κομμουνιστές και σε ομάδες και ρεύματα μέσα στα σοσιαλπατριωτικά κόμματα, που ήταν λίγο ή και πολύ κοντά στον μπολσεβικισμό. Ετσι, στα τέλη Φλεβάρη του 1919, άρχισαν να φτάνουν στη Μόσχα οι κομμουνιστές αντιπρόσωποι, ξεπερνώντας πλήθος εμποδίων, συχνά με κίνδυνο της ζωής τους¹⁷. Για παράδειγμα, οι αντιπρόσωποι του ΚΚ Ουγγαρίας συνελήφθησαν, όπως κι ένας Γερμανός αντιπρόσωπος, ενώ αρκετοί αντιπρόσωποι έφτασαν στη σοβιετική πρωτεύουσα με καθυστέρηση. Δεν μπόρεσαν να φτάσουν οι αντιπρόσωποι των αριστερών σοσιαλιστικών ομάδων της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Αμερικής¹⁸.

Συνδιάσκεψη ή ιδρυτικό Συνέδριο;

Την 1η Μάρτη πραγματοποιήθηκε προκαταρκτική σύσκεψη πολλών αντιπροσώπων, αναφορικά με τα ζητήματα της έναρξης, της συγκρότησης και της ημερήσιας διάταξης του επικείμενου συνεδρίου. Εκεί ο αντιπρόσωπος του Γερμανικού ΚΚ Γ. Εμπερλάιν, στηριζόμενος στο δεσμευτικό πληρεξούσιο που του είχε δώσει η ΚΕ του κόμματός του, τάχθηκε κατά της άμεσης ίδρυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο ίδιος ο Εμπερλάιν ανέφερε - σε μαρτυρία του δημοσιευμένη 10 χρόνια αργότερα στο περιοδικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς - ότι αντίθετη με την άμεση συγκρότηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς ήταν και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η οποία του είχε δώσει αυτήν την εντολή λίγο πριν πεθάνει. Μετά δε το θάνατό της, την εντολή αυτή επιβεβαίωσε και η κομματική ηγεσία του Γερμανικού ΚΚ¹⁹. Αλλες πηγές επίσης αναφέρουν ότι ο Λέο Γιόγκισες, από τα ηγετικά ιδρυτικά στελέχη του ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ και του Γερμανικού ΚΚ, είχε συστήσει στους Γερμανούς κομμουνιστές αντιπροσώπους να αποχωρήσουν από το συνέδριο, στην περίπτωση που λαμβανόταν απόφαση για ίδρυση της III Διεθνούς²⁰. Εν πάση περιπτώσει, την επιφυλακτικότητα έως και διαφωνία των Γερμανών για άμεση συγκρότηση της νέας Διεθνούς την επιβεβαιώνουν και οι Σοβιετικοί ιστορικοί που μελέτησαν τα αρχεία της Κομιντέρν²¹.
Μπρος, λοιπόν, στο πρόβλημα που τέθηκε από τους Γερμανούς κομμουνιστές, η προκαταρκτική σύσκεψη των αντιπροσώπων της 1ης Μάρτη, πήρε την απόφαση να συγκληθούν σε σώμα οι αντιπρόσωποι των κομμάτων και οργανώσεων, αλλά αυτό να μην ονομαστεί συνέδριο - και, μάλιστα, ιδρυτικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς - αλλά Κομμουνιστική Συνδιάσκεψη. Στη συνέχεια όμως, κατά τη διάρκεια των εργασιών της Συνδιάσκεψης και μπρος στην επιθυμία των υπολοίπων αντιπροσώπων να ιδρυθεί η Διεθνής, ο Εμπερλάιν πείστηκε να μην εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη απέχοντας από την ψηφοφορία. Ετσι, στις 4 Μάρτη, η Συνδιάσκεψη πήρε την απόφαση να μετονομάσει τον εαυτό της σε Πρώτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς²². Η σχετική απόφαση έχει ως εξής²³:
«Η Διεθνής Κομμουνιστική Συνδιάσκεψη αποφασίζει να συγκροτηθεί σαν 3η Διεθνής και να υιοθετήσει το όνομα Κομμουνιστική Διεθνής. Οι αναλογίες των ψήφων που δόθηκαν δεν επιδέχονται μεταβολή. Ολα τα κόμματα, όλες οι οργανώσεις και οι ομάδες διατηρούν το δικαίωμα, για χρονικό διάστημα οκτώ μηνών, να προσχωρήσουν οριστικά στην 3η Διεθνή». Αμέσως μετά τη λήψη αυτής της απόφασης, το λόγο πήρε ο Εμπερλάιν, ο οποίος προέβη στην ακόλουθη δήλωση²⁴: «Σύντροφοι, σύμφωνα με πρόταση του κόμματός μου, αλλά και τη δική μου προσωπική πεποίθηση, κατέβαλα τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια για να αναβληθεί ή ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς. Ομως, τώρα ή ίδρυσή της είναι ένα γεγονός. Δεν μπορώ να σας κρύψω ότι μου δημιουργούνται σοβαρές αμφιβολίες και βαθιές ανησυχίες, όταν σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχει τη δύναμη και τη ζωτικότητα που θα θέλαμε να έχει. Αλλά, δηλώνω ότι, μόλις επιστρέψω στη Γερμανία, θα προσπαθήσω μ' όλες μου τις δυνάμεις να πείσω τους συντρόφους μου, ώστε να αποφασίσουν το γρηγορότερο δυνατό να γίνουν κι αυτοί μέλη της Τρίτης Διεθνούς».

Το Συνέδριο

Το συνέδριο ξεκίνησε τις εργασίες του στις 2 Μάρτη του 1919 και συμμετείχαν στις εργασίες του οι παρακάτω αντιπρόσωποι:
Α. Με αποφασιστική ψήφο: Από το ΚΚ Γερμανίας: Ούγκο Εμπερλάιν (συμμετείχε με το ψευδώνυμο Μαξ Αλμπέρτ). Από το ΚΚ Ρωσίας: Λένιν, Τρότσκι, Ζινόβιεφ, Στάλιν, Μπουχάριν, Τσιτσέριν. Από το ΚΚ της Γερμανικής Αυστρίας: Γκρούμπερ και Πετίν. Από το ΚΚ Ουγγαρίας: Ρουντνιάνσκι. Από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς της Σουηδίας: Γκρίμλουντ. Από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Νορβηγίας: Στάνκε. Από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Ελβετίας: Πλάτεν. Από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα των ΗΠΑ: Ράινσταϊν. Από τη Βαλκανική Επαναστατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία (Τεσνιάκι Βουλγαρίας και ΚΚ Ρουμανίας): Ρακόφσκι. Από το ΚΚ Πολωνίας: Ούνσλιχτ. Από το ΚΚ Φινλανδίας: Σιρόλα, Μάνερ, Κουούσινεν, Ι. Ραχία και Ε. Ραχία. Από το ΚΚ Ουκρανίας: Σκρίπνικ και Γκόπνερ. Από το ΚΚ Λετονίας: Γκάιλις. Από το ΚΚ Λιθουανίας και Λευκορωσίας: Γκέντρις. Από το ΚΚ Εσθονίας: Πέγκελμαν. Από το ΚΚ Αρμενίας: Εϊκούνι. Από το ΚΚ των Γερμανών Αποίκων στη Ρωσία (Γερμανικός Βόλγας): Κλίνγκερ. Από την Ενιαία Ομάδα των Λαών της Ανατολικής Ρωσίας: Ζαλίμοφ, Μπικτσαντάεφ, Αλτιμίροφ, Κασίμοφ, Μανσούροφ. Από τη Γαλλική Τσιμερβαλντινή Αριστερά: Γκιλμπό.
Β. Με Συμβουλευτική ψήφο: ΚΚ Ρωσίας: Ομπολένσκι, Βορόφσκι. ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ: Χάντλιρ (Ομάδα Τσέχων κομμουνιστών), Τζόροφ (Ομάδα Βουλγάρων Κομμουνιστών), Μίλκιτς (Ομάδα Νοτιοσλάβων Κομμουνιστών), Φάινμπεργκ (Ομάδα Αγγλων Κομμουνιστών), Σαντούλ (Ομάδα Γάλλων Κομμουνιστών), Ρούτζερς (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Ολλανδίας). Κάτσερ (Ελβετοί Κομμουνιστές). ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ: Ζαλίμοφ (Τουρκεστάν), Σούφι (Τουρκίας), Ζγκέντι (Γεωργίας), Μπακίροφ (Αζερμπαϊτζάν), Χουσεΐνοφ (Περσία), Λάο Τσι Τάο και Τσεν Γκουν Κουγκ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κίνας), Κάιν (Εργατική Ενωση Κορέας) και Μπαλαμάνοφ (Επιτροπή του Τσίμερβαλντ)²⁵.
Η ημερήσια διάταξη του συνεδρίου περιλάμβανε τα εξής θέματα: 1) Σύσταση σε σώμα. 2) Εισηγήσεις. 3) Πλατφόρμα της Διεθνούς Κομμουνιστικής Συνδιάσκεψης (εισηγητές: Αλμπερτ και Μπουχάριν). 4) Αστική δημοκρατία και δικτατορία του προλεταριάτου (εισηγητές: Λένιν και Ραχία). 5) Η Συνδιάσκεψη της Βέρνης και η στάση απέναντι στα σοσιαλιστικά ρεύματα (εισηγητές: Πλάτεν και Ζινόβιεφ). 6). Η διεθνής κατάσταση και η πολιτική της Αντάντ (εισηγητές: Ομπολένσκι, Πλάτεν). 7) Μανιφέστο (εισηγητής: Τρότσκι). 8) Η λευκή τρομοκρατία (εισηγητής: Σιρόλα). 9) Εκλογή Γραφείου και διάφορα ζητήματα (Οργανωτικό)²⁶.
Το συνέδριο ενέκρινε δύο ντοκουμέντα τεράστιας σπουδαιότητας. Το ένα ήταν το Πρόγραμμα της Διεθνούς που εισηγήθηκαν οι Γ. Εμπερλάιν και Ν. Μπουχάριν και το άλλο οι θέσεις για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου, που συνέταξε και εισηγήθηκε ο Λένιν²⁷.
Στο Πρόγραμμα υπογραμμίζεται ο χαρακτήρας της εποχής, ως εποχής εκφυλισμού, εσωτερικής κατάρρευσης του καπιταλισμού και ως εποχής της κομμουνιστικής επανάστασης του Προλεταριάτου. Ταυτόχρονα, τονίζεται η αναγκαιότητα της Δικτατορίας του Προλεταριάτου και υπογραμμίζεται η σημασία του προλεταριακού διεθνισμού²⁸.
Στις θέσεις για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου, ο Λένιν καταρρίπτει όλους τους αστικοδημοκρατικούς μύθους περί δήθεν καθαρής δημοκρατίας, ξεσκεπάζει το ρόλο του σοσιαλρεφορμισμού πάνω σ' αυτό το θέμα και αποδεικνύει ότι ανώτερος τύπος δημοκρατίας από την αστική δημοκρατία είναι η δικτατορία της εργατικής τάξης. «Η ιστορία - σημειώνει με έμφαση ο Λένιν - διδάσκει ότι καμιά καταπιεζόμενη τάξη δεν έφτασε ποτέ στην κυριαρχία και δεν μπορούσε να φτάσει στην κυριαρχία, χωρίς να περάσει μια περίοδο δικτατορίας, δηλαδή κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και βίαιης καταστολής την αντίστασης, που πρόβαλλαν πάντα οι εκμεταλλευτές, αντίστασης απεγνωσμένης, λυσσασμένης, που δε σταματούσε μπροστά σε κανένα έγκλημα»²⁹.
Το συνέδριο ψήφισε, επίσης, Μανιφέστο της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς του Προλεταρίους όλου του Κόσμου, Απόφαση για το συνασπισμό του Τσίμερβαλντ, Απόφαση για τη στάση απέναντι στα σοσιαλιστικά ρεύματα και στη Συνδιάσκεψη της Βέρνης που είχε γίνει το Φλεβάρη του 1919 με σκοπό την αναζωογόνηση της Β` Διεθνούς, Απόφαση για τη λευκή τρομοκρατία, Θέσεις για τη διεθνή κατάσταση και την πολιτική της Αντάντ, Απόφαση για το ρόλο των εργατριών, Απόφαση για την οργανωτική συγκρότηση της Διεθνούς, Εκκληση του Συνεδρίου προς τους εργαζόμενους όλων των χωρών για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ρωσίας κ.ά.
Το συνέδριο ολοκλήρωσε τις εργασίες του με την εκλογή οργάνων της Διεθνούς. Εκλέχτηκε Εκτελεστική Επιτροπή (ΕΕ), αποτελούμενη από έναν αντιπρόσωπο από κάθε κόμμα. Η επιτροπή αυτή εξέλεξε πενταμελές γραφείο, στο οποίο συμμετείχαν οι: Ρακόφσκι, Λένιν, Ζινόβιεφ, Τρότσκι και Πλάτεν. Πρόεδρος της ΕΕ της Διεθνούς εκλέχτηκε ο Γκριγκόρ Ζινόβιεφ.
Μια νέα σελίδα στην ιστορία του εργατικού κινήματος είχε ανοίξει. Η παγκόσμια εργατική τάξη είχε το δικό της παγκόσμιο κόμμα. Η ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ ήταν γεγονός.
Σημείωση: Είναι γνωστό ότι στα μετέπειτα χρόνια, στελέχη του ΚΚ Ρωσίας, όπως ο Τρότσκι, ο Ζινόβιεφ, ο Μπουχάριν που συμμετείχαν στο ιδρυτικό συνέδριο της Διεθνούς, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, τάχτηκαν ενάντια στην πολιτική που αποφάσιζε και ακολουθούσε το Κόμμα για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, δημιουργώντας σοβαρούς κινδύνους για την ίδια την πορεία της ΕΣΣΔ.
1 Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 53
2 Β. Ι. Λένιν: «Εναρκτήριος λόγος στο 1ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς», Απαντα, Εκδοση ΣΕ, τόμος 37, σελ. 489- 490
3 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 26, σελ. 11
4 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 26, σελ. 22
5 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 26, σελ. 42
6 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 26, σελ. 349
7 Ου. Φόστερ: «Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, τόμος Α`, σελ. 310
8 Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 30
9 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 27, σελ. 38
10 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 49, σελ. 139
11 «Απαντα Λένιν», Εκδοση ΣΕ, τόμος 30, σελ. 138
12 Ν. Κ. Κρούπσκαγια: «Αναμνήσεις για τον Λένιν», εκδόσεις ΠΛΑΝΗΤΗΣ, σελ. 219
13 Τζορτζ Λιτχάιμ: «Σύντομη Παγκόσμια ιστορία του σοσιαλισμού», εκδόσεις «Γλάρος», σελ. 312
14 Ε. Χ. Καρ: «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης», εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ, τόμος Γ`, σελ. 153 και Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 50-51
15 Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ: «Παγκόσμια Ιστορία», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος Η, σελ. 250
16 Τόνι Κλιφ: «Λένιν 1917-1923», εκδόσεις «Εργατική Δημοκρατία», σελ. 233-234
17 Χορστ Σιουμάχερ: «Η Κομμουνιστική Διεθνής (1919- 1934)», εκδόσεις ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ, σελ. 13-14
18 Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 52
19 Ε. Χ. Καρ, στο ίδιο, σελ. 158
20 Ελέν Καρέρ ντ' Ενκός: «Λένιν», εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, σελ. 354
21 Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 53
22 Τόνι Κλιφ, στο ίδιο, σελ. 236
23 «Η Κομμουνιστική Διεθνής: Μανιφέστα - Θέσεις - Αποφάσεις του 1ου Παγκόσμιου Συνεδρίου», Εκδόσεις «Σοσιαλισμός», Αθήνα 1977, σελ. 76
24 «I Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς», «Ιστορικές Εκδόσεις», σελ. 51
25 «I Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς», «Ιστορικές Εκδόσεις», σελ. 11-13
26 «I Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς», «Ιστορικές Εκδόσεις», σελ. 16 και Ου. Φόστερ: «Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, τόμος β`, σελ. 369
27 Ινστιτούτο Μαρξισμού - Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ: «Κομμουνιστική Διεθνής - Σύντομη ιστορική μελέτη», εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» 1973, σελ. 54-55
28 Βλέπε όλο το πρόγραμμα: «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», τεύχος 1, Γενάρης 1921
29 Λένιν: «Ομιλίες στα συνέδρια της ΚΔ», εκδόσεις ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ,1976, σελ. 12-13 και Απαντα, Εκδοση ΣΕ, τόμος 37, σελ. 492

                                                                                                           Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
πηγή: Ριζοσπάστης 14-15 Απρίλη 2001