3^η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ  

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ

Σήμερα τα πράγματα έχουν πάρει βαριά τροπή με τον πόλεμο να είναι επί θύραις και την αντιδημοκρατική εκτροπή προ των πυλών. Η ανάληψη δράσης από το Κομμουνιστικό Κίνημα είναι πλέον επιβεβλημένη από την ίδια τη ζωή. Ζητούμενο η απόσπαση των εργατολαϊκών δυνάμεων από την πολιτική του ιμπεριαλισμού και αυτό μόνο με την δοκιμασμένη στην πράξη πολιτική της 3^ης Διεθνούς μπορεί να πραγματοποιηθεί.

 

Πέρασε η εποχή της αυθόρμητης και μαζικής συμμετοχής των μαζών σε καθημερινούς αγώνες με την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης, όπως και η έντονη ιδεολογική διαπάλη ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της Αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κινήματος η οποία μεταφερόταν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.   

Η "ελπίδα" της ρεφορμιστικής αριστεράς που εδώ και πάνω από έναν αιώνα προσπαθούσε να πείσει ότι μπορεί "να κάνει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά"... κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, επαληθεύοντας για μια ακόμη φορά τους κλασσικούς του Μαρξισμού.

 

 Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης επιβλήθηκε και πραγματοποιήθηκε από τους ιμπεριαλιστές (ΤΡΟΙΚΑ) σε συνεργασία με την αστική – κομπαδόρικη τάξη της χώρας μας, ακολουθώντας την μοναδική διέξοδο για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα την συντριβή της βασικής παραγωγικής δύναμης, της εργατικής δύναμης και της τάξης η οποία την κατέχει, της εργατικής. Την διαδικασία αυτή βεβαίως ακολούθησε και η «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ με το τρίτο μνημόνιο!.

 

Μαζί με την εργατική τάξη καταστράφηκε μεγάλο μέρος των μικροαστικών στρωμάτων καθώς οι ιμπεριαλιστές πραγματοποίησαν βίαια την διάλυση μεγάλου μέρους της εθνικής παραγωγής ώστε να επιτύχουν την αναγκαία για αυτούς συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στην πράξη ληστεύοντας την εθνική παραγωγή και τους εθνικούς πόρους προς όφελος των πολυεθνικών ομίλων. Κατά την διάρκεια των πρώτων χρόνων της κρίσης πάνω από 800 χιλιάδες ΑΦΜ, δηλαδή μικρομεσαίοι, χρεωκόπησαν.

 

Ήταν λοιπόν περισσότερο από βέβαιο ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα διαχειριζόντουσαν τις επιλογές του ιμπεριαλισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης στην χώρα μας και αυτό γιατί οι καταπιεσμένες τάξεις, η εργατική ως η κύρια δύναμη και τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα με τους αγρότες, δεν είχαν αντίστοιχη πολιτική δύναμη με συγκεκριμένη γραμμή να ενώσει όλα τα θιγόμενα λαϊκά στρώματα με την εργατική Τάξη δημιουργώντας μια πλατειά δύναμη συμμαχίας με αυτά, να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους και ταυτόχρονα να προβάλλει την εξουσία τους, εκείνη η οποία θα αναλάβει να τα λύσει προς όφελός τους.  

 

 Η ρεφορμιστική αριστερά, ως κύριος εκφραστής της μικροϊδιοκτησίας, υποσχόταν λύσεις αλλά άφησε την εξουσία στους ιμπεριαλιστές και τους εδώ τοποτηρητές τους, τους εφοπλιστές – τραπεζίτες και έπαιξε το ρόλο του «κερασιού στη τούρτα»!. Πέρασε όπως δίδαξαν οι κλασσικοί,  με το μέρος του δυνατού καθότι φύσει ταλαντευόμενη, αφού από την πλευρά της εργατικής τάξης δεν υπήρχε η ανάλογη δυναμική πρόταση εξουσίας .

Ο λαός που τους πίστεψε απογοητεύτηκε και ο νεοφιλελευθερισμός επανήλθε ισχυρότερος αφού «ξεπλύθηκε» από τους ρεφορμιστές. Παρά όμως την απογοήτευση πρόσφατα ο λαός ξαναβγήκε στο προσκήνιο χωρίς να έχει χάσει την ελπίδα του, παρά την ήττα, και αυτό φάνηκε με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, την απεργία, την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας – Υγείας, με τους αγρότες να διεκδικούν την προστασία της παραγωγής τους και της επιβίωσης τους.

 

Η ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ «ΚΟΥΡΕΛΟΥ»

Παρατηρώντας τις κινητοποιήσεις φαίνεται καθαρά  το κύριο πρόβλημα όπως αποτυπώνεται με την εικόνα που αυτές δείχνουν στο δρόμο. Εμφανίζεται  μια «κουρελού» πολύχρωμη και πολύφωνη, να δίνει μεν τον αγωνιστικό της τόνο αλλά να μην οδηγεί πουθενά!!... Δεν υπάρχει ο δρόμος της διεξόδου μέσα από αυτό το πολύχρωμο πάζλ, ούτε ΗΓΕΤΙΔΑ δύναμη με πολιτική ΠΡΟΤΑΣΗ που μπορεί  να πείσει τις μάζες  με πρόταση απλή, κατανοητή και κυρίως πραγματοποιήσιμη!!.   

Την λύση όπως διαπιστώθηκε σε όλη τη διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης, μόνο το κομμουνιστικό Κίνημα μπορεί να δώσει με πρώτο βήμα να πάρει το λαό με το μέρος του και δεύτερο βήμα να αναδιοργανώσει επαναστατικά την οικονομία προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ανατρέποντας την εξουσία του ιμπεριαλισμού στη χώρα και την τάξη που την εκπροσωπεί.

 

Όμως  όπως διαφαίνεται, λύση από την υπάρχουσα κομμουνιστική και μη αριστερά με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν υπάρχει.. Όλη αυτή η πολύχρωμη «κουρελού» απλά αυτοεπιβεβαιώνεται στα μέλη και τους οπαδούς της, οι οποίοι μένουν με την εντύπωση ότι .. «αγωνίζονται» και τα μέτρα αμέσως μετά εφαρμόζονται, η συντριπτική όμως πλειοψηφία του λαού μένει έξω από όλο αυτό και η Αριστερά στον «κόσμο» της!!.

Όλο αυτό συμβαίνει γιατί απλά δεν υπάρχει εκείνη η δύναμη με πολιτική γραμμή της 3^ης Διεθνούς, με την πειθαρχία, την αγωνιστικότητα, την αυταπάρνηση των μελών της και την οργάνωση της να ενώσει την εργατική τάξη με όλες τις δυνάμεις αυτές που εκφράζουν τα θιγόμενα ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα.

Δεν μετέχουν λοιπόν οι καταπιεσμένες τάξεις και δεν μετέχουν γιατί δεν υπάρχουν κομματικές οργανώσεις να τις εκφράσουν!! Και έτσι οι κομματικές δυνάμεις «αναχώρησαν», οι μεν για το πότε θα γίνει η σοσιαλιστική επανάσταση, οι δε ρεφορμιστές μικροαστοί πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, έξω από την θέληση, τα συμφέροντα και την επιβίωση των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπούν. Ξεκόπηκαν από τα κοινωνικά στρώματα που υποτίθεται εξέφραζαν Με το σύστημα να επιχαίρει για την «Δημοκρατία» του και όλοι μαζί να «βολεύονται» με το λαό να υπομένει την αβάσταχτη αυτή κατάσταση της φτωχοποίησης του και ίσως τη μετατροπή του σε κρέας για τα κανόνια για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στο επόμενο διάστημα.

 

 ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ

 

Τι να κάνουμε σύντροφοι;  θα ρωτήσει ο κάθε καλοπροαίρετος αγωνιστής συμμετέχοντας μέσα σε αυτήν την πολύχρωμη «κουρελού» όπου όλες οι οργανωμένες δυνάμεις  μέσα στην διαδήλωση μόνο για σοσιαλισμό και ανατροπές μιλάνε .. και μάλιστα με πάθος και δυναμισμό…  αλλά τα μέτρα περνάνε ..χωρίς να «ανοίξει μύτη»!!!.

Γνωρίζουν όλες οι ηγεσίες της πολύχρωμης αυτής «κουρελούς» ότι με αυτά που λένε και πράττουν δεν πείθουν κανέναν, ούτε ακόμα και τα σοβαρά σκεπτόμενα μέλη τους, όπως επίσης το ξέρει και ο αντίπαλος για αυτό και δεν ανησυχεί, αφού ότι μέτρο φέρνει το περνάει με τυπικές διαδικασίες και τα συλλαλητήρια δίνουν απλά την αναγκαία επίφαση «Δημοκρατίας» που έχει ανάγκη το σύστημα για να δείχνει «δημοκρατικό»!!... καθώς και η ίδια η αριστερά για να δείχνει μια «προσχηματική-άσφαιρη» αγωνιστικότητα κοροϊδεύοντας τα μέλη της.

Μια επίφαση «δημοκρατίας» από την μια και μια επίφαση «αγωνιστικότητας» από την άλλη. Πίσω όμως από τις επιφάσεις αυτές βρίσκεται  η σιωπηλή ταξική σύγκρουση που βράζει. Από την μια οι ξένοι πάτρωνες και οι εδώ υποτακτικοί τους που έχουν χυμήξει στο «μελι» αρπάζοντας ότι μπορούν να αρπάξουν και από την άλλη οι κοινωνικές τάξεις που συντρίβονται, οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί ΕΒΕ, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι αγρότες, δηλαδή η πλειοψηφία του λαού.

 

Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ 3^ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ

Το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο

 

Η λύση θα υπάρξει μόνο όταν οι θιγόμενες κοινωνικές τάξεις πάρουν την εξουσία από τους ξένους πάτρωνες και τους εδώ υποτακτικούς τους, γιατί στην ουσία κουμάντο κάνουν οι ιμπεριαλιστές.

 Να ανατραπεί δηλαδή όλο το οικοδόμημα της εξάρτησης που έχει στηθεί μετά το 1949 και κυρίως μετά το Μάαστριχτ (1992) και αυτήν την προσπάθεια μόνο αν την πραγματοποιήσουν οι θιγόμενες τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα που συνθλίβονται μπορεί να πραγματωθεί.

Άρα το ζήτημα είναι πως θα οργανωθούν οι θιγόμενες τάξεις να συμμαχήσουν μετωπικά ώστε να πάρουν την εξουσία από τους Εφοπλιστές και τους τραπεζίτες οι οποίοι είναι η κύρια έκφραση της αστικής τάξης στη χώρα μας. Αυτό πρέπει να γίνει και πάνω σε αυτήν την στρατηγική πρέπει να εργαστούν  τα Κόμματα και οι οργανώσεις των θιγόμενων τάξεων και στρωμάτων.

Η λύση βεβαίως απαιτεί πρόταση και πάλη για την πραγμάτωσή της, πρόταση κατανοητή στην εργατική τάξη και τα κοινωνικά στρώματα που συνθλίβονται από την κρίση, πρόταση την οποία αντιλαμβάνονται ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν.

Να κατανοήσουν  βαθειά ότι πραγματοποιώντας την θα ζήσουν καλύτερα από σήμερα, ότι θα τελειώσουν με την σημερινή κατάσταση και θα ορίζουν αυτοί  το μέλλον τους. Αυτό όλο όμως πρέπει να επεξεργαστεί και να προπαγανδιστεί στο λαό με στέρεα επιχειρήματα και κατανοητά από την  πλειοψηφία του λαού.

 

Η αρχή θα γίνει με την πάλη ενάντια στην εφαρμογή των μνημονικών νόμων, με την πάλη όλων των θιγόμενων τάξεων και στρωμάτων των οποίων τα κόμματα και οι οργανώσεις θα ενωθούν πάνω στο κυρίαρχο ζήτημα: Την απεξάρτηση της χώρας από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια!!. Δηλαδη πρόταση που θα παραπέμπει σε ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!!.. Αυτή η πρόταση μπορεί να συσπειρώσει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, το τμήμα εκείνο που στάθηκε όρθιο στο Δημοψήφισμα και έδωσε 62% ΟΧΙ !!.

ΆΡΑ υπάρχει η κρίσιμη μάζα, υπάρχει έδαφος ανάπτυξης ενός Κινήματος με την Δημιουργία του Αντιιμπεριαλιστικού /Αντιμονοπωλιακού/ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ πάλης.

 

Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει συνεργασία των εργατών με τους αγρότες και τους μικρομεσαίους και επομένως δεν μπορεί να προταθεί άμεσα – όπως γίνεται τώρα- η εξουσία μιας τάξης, αλλά η εξουσία της εργατικής τάξης μαζί με τα λαϊκά στρώματα και τους αγρότες, η Εργατολαική-αγροτική συμμαχία, επιβάλλοντας την εξουσία τους  πάνω στην αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές, δημεύοντας τις περιουσίες τους και αφαιρώντας την ιδιοκτησία τους επί των εθνικών πόρων και παραγωγικών δυνάμεων, προς όφελος της ανάπτυξης των καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων.

Στην πάλη αυτή πρωτοπορία επιβάλλεται να είναι η εργατική τάξη και θα είναι, καθότι από την φύση της επαναστατική, αρκεί να γίνει η πρώτη προσπάθεια.

 

Αυτή είναι η μοναδική διέξοδος όπως έδειξαν όλες οι επαναστάσεις του περασμένου αιώνα και η πράξη, ότι δηλαδή η εργατική τάξη με το Κόμμα της κατάφερε να περάσει από την μια κατάσταση στην επόμενη αμέσως μετά την νίκη της επί των ιμπεριαλιστών και της αστικής τάξης που την στήριζαν.   

 

Η Εργατολαϊκή – αγροτική συμμαχία θα εκφραστεί μέσα από το ΜΕΤΩΠΟ το οποίο ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να προτείνει το πιο οργανωμένο τμήμα αυτής της συμμαχίας, δηλαδή οι εργάτες με το Κόμμα τους, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τα μικροαστικά κόμματα θα ακολουθήσουν γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να σωθούν παλεύοντας μαζί με τους εργάτες των οποίων το Κόμμα είναι μαχητικό και πειθαρχημένο έτοιμο να παλέψει και να θυσιαστεί χωρίς να υπολογίζει συνέπειες.

 

 Ένα τέτοιο ΜΕΤΩΠΟ θα επιφέρει ισχυροποίηση της αντίστασης και νίκες ώστε να αντιληφθεί ο λαός ότι υπάρχει δυνατότητα νίκης!.

 Αυτό θα φέρει στις τάξεις της αντίστασης κατ’ αρχήν, τα πρωτοπόρα στοιχεία, τους αγωνιστές που θα ηγηθούν της προσπάθειας και τότε η πλειοψηφία του λαού θα ακολουθήσει και θα στηρίξει. Παράδειγμα το δημοψήφισμα!!.

 

Η κατάληψη της εξουσίας από τις καταπιεζόμενες τάξεις θα γίνει μόνο επαναστατικά, και οι αλλαγές θα είναι επαναστατικές, δηλαδή θα ασκηθεί βία πάνω στον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια που κατέχουν τον πλούτο ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟΝ από αυτούς βίαια και χωρίς αποζημίωση και στους εδώ εκπροσώπους τους την ντόπια αστική πανούκλα, την κυρίαρχη τάξη η οποία βρίσκεται στην εξουσία με την βοήθεια των Δυτικών δυνάμεων και πλουτίζει κατακλέβοντας τους πόρους και την όποια παραγωγή πλούτου μαζί με τους ξένους ιμπεριαλιστές φτωχοποιώντας το λαό.

 

Όμως  σύγκρουση σημαίνει θυσία και αίμα, μάχες στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς, απειθαρχία και ανυπακοή στα μέτρα που εφαρμόζονται, αρνήσεις πληρωμών μαζικά, μάχες έξω από τις τράπεζες και τις πολυεθνικές, τις εφορίες, σημαίνει συλλήψεις στελεχών, φυλακίσεις, σημαίνει πρόστιμα, σημαίνει καταδίκες, σημαίνει βρώμικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ των αντιπάλων, σημαίνει προσπάθεια γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης με την τουρκική αστική τάξη έτοιμη να πάρει το «πράσινο φως» για να ορμήσει στα νησιά..κλπ κάτι που πρέπει η εξουσία του ΜΕΤΩΠΟΥ να λύσει με τις διεθνείς της συμμαχίες και την κατάλληλη εξωτερική διεθνιστική και φιλειρηνική πολιτική της.

 

Όλα αυτά όμως δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη, αλλά θα είναι η κλιμάκωση ενός αγώνα που θα οδηγεί στην ρήξη και στην σύγκρουση και θα γίνει μόνο όταν η πλειοψηφία των καταπιεζόμενων στρωμάτων μπει στο προσκήνιο κάτω από την ηγεσία των οργανώσεων και των κομμάτων τους, και για να γίνει αυτό ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ Αγώνα είναι δυνατό!!.

 

Για αυτό απαιτείται η συμμετοχή μεγάλου μέρους του λαού, και η ενεργή, η, σιωπηλή στήριξή του υπολοίπου στην όλη προσπάθεια. Εννοείται ότι απαιτείται η συμμετοχή του οργανωμένου κατ’ αρχήν λαού, των συμμετεχόντων δηλαδή σε κόμματα και οργανώσεις, των στενών οπαδών και φίλων, με την δημιουργία μιας πλατειάς οργάνωσης με το απαραίτητο «στρατηγείο», δηλαδή κέντρο που θα κατευθύνει την όλη προσπάθεια της προπαγάνδας, της στήριξης στους μαχόμενους αγωνιστές, της δράσης σε όλα τα επίπεδα  κλπ..  

Θα πείτε ότι τα μικροαστικά Κόμματα τους είναι διαβρωμένα από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια, ότι είναι προδότες κάθε αγώνα. Ναι έτσι ήταν πάντα, παράδειγμα οι Μενσεβίκοι με τους Εσσέρους, οι δικοί μας ρεφορμιστές, όμως όλους αυτούς με την συγκεκριμένη στρατηγική και τακτική ο Λένιν ως ο πρώτος διδάξας και η ηγεσία του ΕΑΜ, τους αφαίρεσε την υποστήριξη των μαζών γιατί τους ξεμπρόστιασε συνεργαζόμενος μαζί τους θέτοντάς τους προ των ευθυνών τους και έτσι ο λαός που τους ακολουθούσε τους εγκατέλειψε και στράφηκε στους Μπολσεβίκους και εδώ στο ΕΑΜ.

  

Το επιχείρημα ότι «δεν συνεργαζόμαστε» είναι για τους ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ και τους αριστερούς προβοκάτορες πράκτορες της Δύσης!!.. Ο λαός της Αριστεράς και του Δημοκρατικού τόξου είναι φύσει σύμμαχος μας ταξικά και ακόμα και ο λαός που ακολουθεί την συντήρηση είναι δυνατόν ένα μέρος του να μας ακολουθήσει!!. Μέγιστο παράδειγμα το ΕΑΜ που γέννησε Αγωνιστές από το Στρατό και τα εύπορα στρώματα..

 

Οι Τάξεις έχουν τα κόμματα και τις οργανώσεις τους και όλο αυτό το παζλ, θα πρέπει να βρει τρόπο να συμφωνήσει στο βασικό και κύριο στο οποίο όλοι μαζί συμφωνούν, δηλαδή στην πάλη ενάντια στην εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια, χωρίς να θέτουν πρώτα αυτά που τους χωρίζουν, αλλά αυτά που τους ενώνουν και εδώ υπάρχει το πρόβλημα το οποίο λύθηκε με την γραμμή της 3^ης Διεθνούς!!.

 

Ο λαός μας έχει μεγάλη δημοκρατική και Αριστερή παράδοση, μπορεί!!, αλλά εκείνοι που τάχθηκαν να τον εκφράσουν δεν στάθηκαν στο ύψος τους, ήταν λίγοι και δειλοί!!. Ανθρωπάκια που στην πρώτη φάση της σύγκρουσης τα «γύρισαν»!. Οι μεν ενσωματώθηκαν στην αστική διαχείριση και οι δε το ‘ριξαν στον αριστερό οπορτουνισμό για να ξεφύγουν από τις ευθύνες και να μένουν μόνο στα λόγια, ενώ είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν σε όλη τη γη ότι η δοκιμασμένη πολιτική της 3^ης Διεθνούς είναι η μόνη στην πράξη στρατηγική που μπορεί να νικήσει.  Η Ελλάδα θα ήταν το παράδειγμα πανευρωπαϊκά και παγκόσμια που θα πυροδοτούσε εξελίξεις.

Όμως…
Για να φτάσει ο λαός να αποδεχτεί το ΕΑΜ και να «βγει στο κλαρί» , δηλαδή να εμπιστευτεί την ίδια του τη ζωή ακολουθώντας  τους Κομμουνιστές, είχε δει ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ.
Έβλεπε τους Κομμουνιστές να σέρνονται στις φυλακές και τις εξορίες, να χάνουν την ζωή τους και να μην λυγίζουν, με το λαό όμως να κερδίζει δικαιώματα και να ανατρέπει πολιτικές στην πράξη, στο πεζοδρόμιο!!..

Και τότε υπήρξε οικονομική κρίση (1932-36) αλλά μέσα από τις μάχες στα εργοστάσια, στους δρόμους και τις πλατείες ο λαός κέρδιζε δικαιώματα, ανάγκαζε τους καπιταλιστές να δώσουν αυξήσεις, να γίνουν θεσμοί η κοινωνική ασφάλιση , η σύνταξη το εργατικό δίκαιο κλπ.. Έβλεπε τους Κομμουνιστές να μπαίνουν μπροστά παντού και να θυσιάζονται στους τότε σκληρούς αγώνες όπου στις διαδηλώσεις υπήρχαν νεκροί, οι φυλακές και οι τόποι εξορίας γεμάτοι από τους  Κομμουνιστές που διώκονταν ανελέητα.

 

Όμως ο Αγώνας φούντωνε περισσότερο, το ΚΚΕ απέκτησε τεράστιο κύρος μέσα στο λαό και με την πολιτική του, αυτήν των συμμαχιών, κατάφερε να προσεγγίσει τις μάζες.. Και έτσι ο λαός βλέποντας τους  να θυσιάζονται και να κάνουν την αστική τάξη να υποχωρεί, κερδίζοντας δικαιώματα με την πολιτική του ΜΕΤΩΠΟΥ και με τους μετωπικούς Αγώνες τους, τους αναγνώρισε ως ΗΓΕΤΕΣ και τους εμπιστεύτηκε την ίδια του τη ζωή.!  

Οι ηγέτες ούτε διορίζονται, ούτε λένε μεγάλα λόγια χωρίς να τα αποδεικνύουν στην πράξη και απόδειξη είναι το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και ο ΔΣΕ.. όπου από ομαδάρχης μέχρι συγκροτηματάρχης οι ηγέτες του Λαϊκού Στρατού, όπως και οι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821 αναδείχτηκαν μέσα από την δράση τους.

Δεν διορίζονταν οι επικεφαλής στις μάχες. Αν στο Μελιγαλά δεν ορμούσε πάνω στα πολυβόλα του λόφου του προφήτη Ηλία ο Μπασακίδης (πρώην ανθυπολοχαγός του αστικού στρατού) ο Μελιγαλάς δεν θα ’πεφτε!. 

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

 

                                                                       Jakob sverdlov